***

از موتور پائین آمد و دست به چشم وارد چادر شد. چشمی که با دست پوشانده بود نگاه‌ها را بسوی خود کشاند.
- چی شده حمید آقا؟
- هیچی! چیز مهمی نیست.
ول کن نبودند. دستش را کنار کشید. صورت و چشمش کبود شده بود.
- کی تو رو به این روز انداخته؟
- طوری نشده بابا... ول کنید!

...عملیات مسلم بن عقبل در پیش بود. سپرده بود که شب ماشین‌ها با چراغ خاموش در جاده‌ها رفت و آمد کنند تا دشمن روی منطقه حساس نشود. آنشب روی جاده برخورده بود به یک "ایفا" که مال ارتش بود و با چراغهای روشن پیش می‌آمد. جلویش را گرفته بود و با لحنی که مثل همیشه برادری از آن می‌بارید گفته بود: "چراغهایت را خاموش کن" ولی راننده خودرو با تندی به او گفته بود: "به تو مربوط نیست!" نرمی‌اش از تندی‌اش خللی نگرفته بود. برایش توضیح داده بود تا شاید متوجه مسأله بشود. او هم جسورتر از قبل پاسخ داده بود: "گفتم به تو مربوط نیست! اصلا تو چه کاره‌ای؟!" برای بار سوم خواسته بود حرفش را از پی‌بگیرد که راننده تاب نیاورده بود و مشتی حواله صورتش کرده بود. بعد هم سوار شده و بود و رفته بود.

بچه‌ها در حالیکه غیض از سر و رویشان می‌بارید، بطرف ترابری راه افتادند تا راننده را پیدا کنند. اما او مانع شد.
- بشین! مگه قصد صدام کردی؟! با این وضع فرق شما با اون چیه؟
- آخه حمید آقا...! خودتو معرفی می‌کردی.
زیرلب و بی‌تفاوت گفت: "نیازی به این کار نبود."     (منبع: گمشدگان مجنون)

پی‌نوشت یک: حمید آقا! شهید در میدان جنگ یکبار بیشتر شهید نمی‌شود. با ما بگو آنکه در میدان جهاد اکبر است، هر روز چند بار شهید می‌شود؟
پی‌نوشت دو: راستی حمید آقا! این نفسی که ما را به خاک سیاه نشانده در دنیای وجود شما به کجا گریخته بود؟
پی‌نوشت سه (با اجازه شهید آوینی^*): ای حمید! ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدی وجود برنشسته‌ای، دستی برآر و ما قبرستان نشینان غضب (و کبر و عُجب و دنیا دوستی و طمع و شهوت و...) را نیز از این منجلاب بیرون کش!

^*ای شهید! ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدی وجود برنشسته‌ای، دستی برآر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کش.