طرح دیگر مهدی در بدر، آن‌طور که یادم می‌آید، رفع مشکلات خط شکنی بود. ما معمولاً توی عملیات‌ها کارمان را مرحله به مرحله پیگیری می‌کردیم. می‌آمدیم جلسه می‌گذاشتیم و مشکلات آن مرحله را حل و فصل می‌کردیم و یک قدم می‌رفتیم جلوتر. آخرین مرحله طراحی عملیاتی نحوه شکستن خط مقدم بود. مسأله غواص‌ها حل شده بود. همه چیز آماده بود بجز شکستن خط که هنوز در پرده ابهام بود. در آن جلسه در جمع فرمانده لشگرها مطرح کردم: "طرحش با شما که چطور خط جزیره جنوبی شکسته شود."

عراق از خیبر تا بدر فرصت زیادی داشت تا آن‌جا را پر از سیم خاردار و مین و موانع دیگر کند. مهدی گفت: "بیاییم برای هر گردان یک کانال بزنیم و تا آنجا که امکان دارد خودمان را از داخل کانال‌ها نزدیک کنیم به عراقی‌ها." سؤال کردند: "چطوری تا زیر پای دشمن کانال بزنیم؟ می‌فهمد می‌آید مانع می‌شود."
مهدی گفت: "از آن‌جا به بعد یکسری تیم‌های هجومی آماده می‌کنیم، در حد ده پانزده نفر که آن فاصله را با سرعت بدوند و بروند خودشان را برسانند به عراقی‌ها." گفتند: "آن‌جا خب تیربار هست، خمپاره شصت هست، آتش هست. نمی‌شود که."
مهدی گفت: "هر چی بترسیم از این تیربار و خمپاره و آتش، بیشتر شهید می‌دهیم. تنها راهش همین است که گفتم. که سریع بروند همین تیربارها و همین خط را بگیرند و گرنه باز هم تلفاتمان بیشتر می‌شود."
بحث شد. در نهایت همه به این نتیجه رسیدند که حرف مهدی درست است. عملی هم که هست. این طرح را فقط کسی می‌توانست بدهد که خودش جرأت تا آن‌جا رفتن و دویدن و به خط دشمن رسیدن را داشته باشد که مهدی خودش داشت.

(منبع: "به مجنون گفتم زنده بمان"، کتاب دوم، چاپ اول، ص ۴۶ - ۴۵)

پی‌نوشت: بنظرم آدمی که جرأت صد متر دویدن جلوی تیربار و بعد گرفتن تیربار از دست تیربارچی را داشته باشد عجب آدمی است!^*

*به حیدر کرار می‌ماند