اولین باری که مهدی را دیدم قبل از عملیات فتح المبین بود. یکی از فرماندهان تیپ (شهید احمد کاظمی) آمده بود به من گزارش بدهد که دیدم یک نفر همراهـــش آمده، ساکت و با حجب و حیــــا. آن فرمانده گزارشش را می داد و من تمام توجهم به غریبه بود. بعد که فرمانده گزارشش را داد پرسیدم او کیست؟ گفت: ایشان آقای باکری اند. گفتم: کدام باکری؟ گفت: مهدی. گفتم: قبلا کجا بودند؟ گفت: ارومیه.
یادم آمد او همان باکری است که در ارومیه حرف پشت سرش زیاد بود و از او گزارش‌های زیادی به من رسانده بودند. همان موقع هم در ذهنم هست که روی او به عنوان یک فرد فعال حساب می‌کردم...

باکری روز اول که به جبهه آمد، شش نفر در اختیارش بود. با برادرش حمید و شفیع‌زاده چند تا خمپاره داشتند. در آبادان با آنها کار می‌کردند. چه شد که آن دسته کوچک پنج شش نفری به لشگر دلاور ۳۱ عاشورا با ده هزار نفر رزمنده تبدیل شد؟ چطور این پنج شش نفر ظرف مدت دو سال به یک سازمان منسجم قدرتمند و منضبط تبدیل شد؟ ...

(منبع: "مهدی باکری در یادها و خاطره‌ها" به کوشش حسین نجفی)

پی‌نوشت یک: مهدی باکری ۲۸ سال داشت که یک لشگر ده هزاری نفری را اداره می‌کرد. یکبار با سید قاسم ناظمی ( گرد آورنده کتاب "خداحافظ سردار" ) در این مورد صحبت می‌کردیم گفت: ما بخواهیم بین ده هزار نفر خرما پخش کنیم قاطی می‌کنیم!

پی‌نوشت دو: کدامیک از گزینه‌های زیر پاسخ آن "چه شد" و "چطور" بالا است؟
الف) چون مهدی باکری بجای برنامه چهارساله توسعه، برنامه دو ساله داشت.
ب) چون مهدی باکری برنده جایزه ملی مدیریت پروژه بود.
ج) چون سازماندهی ده هزار نفر کاری ندارد. 
د) چون مدیریت کاری ندارد و همه می‌توانند مدیریت کنند.