کنار آقا مهدی نشسته‌ام. عراقی‌ها آنقدر نزدیک شده‌اند که می‌شود صدای پایشان را شنید. چند نفر از آنها می‌خواهند به این طرف بیایند. نارنجکی بدست می‌گیرم و ضامنش را می‌کشم و به آن طرف پرتاب می‌کنم. نارنجک با صدای مهیبی منفجر می‌شود و صدای داد و فریاد چند نفری به هوا بر می‌خیزد. آقا مهدی می‌گوید: "نارنجک را آنطور پرتاب نمی‌کنند بلند شو دو تا نارنجک بیاور." بر می‌خیزم و به دنبال نارنجک می‌روم. قحطی مهمات است. هیچ جا نارنجکی پیدا نمی‌کنم. از بچه‌هایی که در پشت سیل‌بند نشسته‌اند از هر کدام یک نارنجک می‌گیرم و به کنار آقا مهدی بر می‌گردم و نارنجکها را به آقا مهدی می‌دهم.
- بلند شو تیراندازی کن!
نمی‌دانم می‌خواهد چکار کند ولی جرأت پرسیدن هم ندارم. اسلحه را آماده می‌کنم و بر می‌خیزم. زیر آتش من و چند نفر از بچه‌ها آقا مهدی بر می‌خیزد و به آن طرف سیل بند می‌رود و روی زمین می‌خوابد. سر می‌دزدیم تا خشابهایمان را عوض کنیم و عراقی‌ها بر می‌خیزند و بسوی ما تیراندازی می‌کنند. در همین لحظه آقا مهدی ضامن نارنجکها را می‌کشد و بسوی عراقی‌ها پرتاب می‌کند. با انفجار نارنجکها ما دوباره تیراندازی می‌کنیم و آقا مهدی بسوی ما بر می‌گردد. بیسیم صدا می‌کند. بگوش می‌شوم. از قرارگاه هستند. آقا مهدی صحبت نمی‌کند. از قرارگاه می‌گویند دست و پای مهدی را ببندید و به عقب بیاورید. من جرأت چنین کاری را ندارم. به التماس می‌افتم: "تو رو به ابوالفضل بیا برو عقب." ولی توجهی نمی‌کند... (ادامه دارد)

پی‌نوشت: جایی از قول سردار دکتر حسین علایی - هم دانشگاهی و همرزم قدیمی شهید باکری ـ خواندم که گفته بود: "علت اینکه شهادت مهدی به حماسه تبدیل شد این بود که او و نیروهایش با دست خالی با عراقی‌ها جنگیدند بدون اینکه یک لحظه به برگشتن فکر کنند."

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۲۱۸ - ۲۱۷ با تلخیص)