قاب اول: آقا مهدی با دو قبضه خمپاره ۶۰ غوغا کرده است. دشمن در زیر آتش نه چندان قدرتمند بچه‌ها قسمتی از شهرک [حریبه] ^(۱) را ترک می‌کند. آقا مهدی تا فرار دشمن را می‌بیند می‌گوید:
- اوستا یعقوب بلند شو دو تا آرپی‌جی بیار.
آقا مهدی! آرپی‌جی می‌خواهید چکار؟ مگر می‌خواهید خودتان آرپی‌جی بزنید؟
- بلند شو مؤمن خدا! مگر من دست ندارم؟
دو تا آرپی‌جی پیدا می‌کنم و می‌آورم آقا مهدی موشک گذاری می‌کند و برمی‌خیزد: "شما هم بدنبال من بیایید." چند نفری که آنجا هستیم پشت سرش حرکت می‌کنیم و به داخل شهرک می‌رویم. عراقی‌ها یا فرار کرده‌اند یا در ساختمان‌های محکم پناه گرفته‌اند.
- اوستا یعقوب تو برو طرف ساختمان سفید.
آقا مهدی چند نفر دیگر را هم با من همراه می‌کند. ساختمان سفید رنگ ساختمان محکمی است ولی اولین و دومین گلوله آرپی‌جی که به سینه‌اش می‌نشیند دیگر گلوله‌ای از آن سو شلیک نمی‌شود. خود را به ساختمان می‌رسانیم. عراقی‌ها یا به هلاکت رسیده‌اند یا فرار کرده‌اند. بچه‌ها ساختمان را پاکسازی می‌کنند و من از ساختمان خارج می‌شوم. ردیف تانکهای عراقی که نیروهای پیاده دشمن هم در پشت سرشان موضع گرفته‌اند از روبرو به پیش می‌آیند. یادم می‌افتد که من پیک آقا مهدی هستم و باید در کنارش باشم. به دنبالش همه جا را زیر پا می‌گذارم...

قاب دوم: دشمن قصد محاصره شهرک را دارد. سرعت عمل دشمن همه بچه‌ها را غافلگیر کرده است. به همراه محمود دولتی^(۲) به بچه‌ها نهیب می‌زنیم: "تیراندازی کنید... چرا خودتان را باخته‌اید؟" بسیجی دلاوری همانجا به زانو می‌نشیند و با اولین موشک آرپی‌جی نفربر عراقی را به هوا می‌فرستد. بقیه تانکها در حالیکه با ما بیش از ۵۰ متر فاصله ندارند عقب نشینی می‌کنند. در همان حال آقا مهدی را می‌بینم که از طرف شهرک بسوی ما می‌آید.
دشمن از پاتک که نا امید می‌شود با هر چه که دم دست دارد به منطقه کوچکی که هنوز مقاومت می‌کند، آتش می‌ریزد. هواپیماها، هلی‌کوپترها، توپها و تانکها از شلیک خسته نمی‌شوند. شاید نمی‌دانند تعداد افرادی که در مقابل آنها مقاومت می‌کنند بیش از ۳۰ الی ۴۰ نفر نیست... (ادامه دارد)

 (منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۲۱۰ -  ۲۰۸ با تلخیص)

(۱) شهرکی در نزدیکی اتوبان بصره - العماره در عراق.
(۲) شهید محمود دولتی که در عملیات بدر به شهادت رسید.

پی‌نوشت یک: سالی که عراق به اشغال آمریکا درآمد، مجله آمریکایی Newsweek یک سرباز آمریکایی را بعنوان یکی از "ده مرد برتر سال" معرفی کرده بود. علت این انتخاب رشادتی بود که او در هنگام پیشروی با تانک بداخل خاک عراق بخرج داده بود. او چند لحظه سرش را بدون کلاهخود از داخل تانک بیرون آورده و با انگشت به جلو اشاره کرده بود! (تو فکرم که وبلاگی هم برای این سرباز آمریکایی راه بندازم!)

پی‌نوشت دو: ان الله یحب الذین یقاتلون فی سبیله صفاً کأنهم بنیانٌ مرصوص (صف - ۴)

پی‌نوشت سه: ایشان  این کامنت را زینت پست ما کردند (متشکرم): "قرارگاه تاکتیکی بودیم. دوتا اسیر عراقی آوردند. تا آقا مهدی دیدشون گفت: به خدا اون یکی تیربارچی شونه. اولین کسی بود که آتیش رو شروع کرد. اون هم آقا مهدی رو شناخت. میگفت: این اولین نفرتون بود که اومد جلو!!!"