پاتک هنوز ادامه داشت که آقا مهدی به این سوی آب آمد. هلی کوپترها امان نمی‌دادند و بچه‌ها با دست خالی جلو تانک‌ها ایستاده بودند. آقا مهدی که رسید بچه‌ها جان دیگری گرفتند.

- با آرپی‌جی به هلی کوپترها شلیک کنید!!

آقا مهدی بود که آرپی‌جی زنها را هدایت می‌کرد. اولین آرپی‌جی را خودش شلیک می‌کند و می‌گوید: "می‌دانم که گلوله آرپی‌جی به هلی کوپترها نمی‌رسد ولی اگر ما شلیک کنیم می‌ترسند و فرار می‌کنند." و آرپی‌جی است که بسوی هلی کوپترها شلیک می‌شود.
بعضی از بچه‌ها را کارد می‌زدی خونشان در نمی‌آمد. از اینکه آقا مهدی آنجا بود عصبانی بودند. هر کس آقا مهدی را می‌دید، زیر لب چیزی می‌گفت: "مؤمن خدا! مگه تو آرپی‌جی زنی؟ برو در سنگر بنشین و ما را هدایت کن. کی از تو انتظار دارد که در خط اول باشی؟ این چه وضعی است؟! فرمانده لشگر را چه به این کارها؟" همه می‌گفتند و همه بارها دیده بودند که مهدی همین است که هست. در همه عملیات‌ها اگر جلوتر از نیروهایش نبود حداقل در کنارشان بود. گویی از او عهد گرفته بودند که همیشه در میان معرکه باشد.

(منبع: "خداحافظ سردار"، نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم ص ۱۸۶)

پی‌نوشت: نقل شده که آقا مهدی وقتی شهردار بوده* هم همینطور بوده. جایی این آقای شهردار را دیده بودند که بصورت ناشناس قاطی عده‌ای از کارگران شهرداری که مشغول آسفالت ریزی بوده‌اند کار می‌کرده و کارگران به او دستور می‌داده‌اند! جالب انگیز ناک است، نه؟! جایی هم وقتی که سیل آمده بوده، دیده بودندش که پاچه‌های شلوار را بالا زده و آب از داخل خانه کسی به بیرون تخلیه می‌کند. گویا صاحبخانه هم بدون اینکه شهردار را بشناسد داشته به او بد و بیراه می‌گفته!

* قبل از شروع جنگ