صدای اذان که برخاست بطرف حسینیه گردان براه افتادم. می‌گفتند استاندار آذربایجانشرقی برای بازدید از جبهه آمده و برای همین از طرف لشگر در حسینیه برنامه‌ای ترتیب داده شده بود. خودم را به صف دوم نماز جماعت رساندم، سجاده کوچکم را باز کردم و آماده نماز شدم. اذان هنوز تمام نشده بود که یکی در لباس خاکی بسیجی از پشت سر آمد و در صف اول درست روبروی من نشست. معلوم بود از قدیمی‌هاست. چهره مصمم و مهربانی داشت. سرش را به عقب برگرداند و با من احوالپرسی کرد. هنوز دستم در دستهای مهربانش بود که چشمش به قرآن کوچک روی سجاده افتاد.
- الله بنده‌سی! من پشت به شما نشسته‌ام. این قرآن را بگذارید توی جیب‌تان تا به قرآن بی احترامی نشود!
من چشمی گفتم و قرآن را از روی سجاده برداشتم... او فرمانده لشگر عاشورا، آقا مهدی باکری بود.
(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۳۰)

 پی‌نوشت یک: دوستانم را فاضل‌تر از آن می‌دانم که نیازی به تحلیل و توضیح در باب "ادب مع الله" که از ارکان سیر الی الله در نزد سالکان است و همینطور "آداب تلاوت قرآن" که در متون اسلامی بابی اختصاصی دارد داشته باشم. فقط یک فقره فحش (!) دارم که به زبان آذری خودمان است و جا دارد که بعد از این پست آنرا بیاورم!!
" آقا مهدی! ادبیوین قاداسی دوشسون بولارین گـُؤزلرینه!! "
فکر کنم معادل آن به فارسی یک چیزی توی این مایه‌ها بشود:  " آقا مهدی! ادبت بخوره تو سر اینا! "
پی‌نوشت دو: بحث سیاسی ممنوع!