ایشان ( آقا مهدی ) اصلاً یکی از اعتقاداتشان این بود که نباید دشمن حق٬ یک لحظه آرام باشد. حتی در لحظاتی که لحظات پدافند [بود] که عملیات خاصی ما نداشتیم٬ ایشان راضی به این نبود که دشمن آرام بگیرد. وقتی توی خط سرکشی می‌کردند یکی از تاکیدات همیشگی‌شان این بود که چه خبره؟! اینجا مثل اینکه رفاه و آرامش هست... چرا آتش نیست؟! چرا دشمن دارد راحت روی خاکریزها راه می‌رود یا پشت خاکریزها قدم می‌زند؟ لذا ورود ایشان به منطقه همیشه مساوی بود با غضب الهی بر دشمنان خدا! وقتی در حالت پدافند توصیفی که عرض کردم به این شکل بود، شما حساب کنید در مرحله آفند و عملیات٬ این چه شکل ویژه‌ای به خودش می‌گرفت. تعبیری که شهید بزرگوار٬ شهید محلاتی٬ از ایشان کردند بعد از شهادتشان... دقیقاً همین نکته را ایشان تاکید کردند که: "آقا مهدی مظهر غضب الهی بود بر دشمنان خدا.