...خورشید می‌رفت تا در پشت نیزار غروب کند و جز صدای وحشی انفجارها که پی در پی به گوش می‌رسید صدایی بر نمی‌خاست. دشمن تصمیم گرفته بود که به هر نحوی شده جزایر [مجنون] را از دست ما بگیرد و لشگر عاشورا هم مأموریت داشت تا به هر نحوی که هست جزایر را حفظ کند.
از قرارگاه اطلاع داده بودند که به احتمال زیاد امروز کمین مرکزی مورد حمله قرار خواهد گرفت و ما آماده می‌شدیم تا وسایل و امکانات لازم را به کمین منتقل کنیم. گونی‌های خاک، مهمات، آذوقه و وسایل دیگر را به داخل قایق برده و منتظر سکاندار بودیم تا بطرف کمین مرکزی حرکت کنیم که آقا مهدی سوار بر تویوتا سر رسید و یکراست بطرف قایق رفت و سوار شد.
- مؤمن! سکاندار قایق کجاست؟
- آقا مهدی! ما هم منتظر سکاندار هستیم و قرار است به کمین مرکزی برویم.
- نه! امروز هیچکس به کمین نمی‌رود. احتمال دارد دشمن حمله کند... وسایل را من خودم می‌برم.
سکاندار قایق رسید و قایق را روشن کرد. چند نفر از ما خواستند که سوار قایق شوند اما آقا مهدی مخالفت کرد و نگذاشت. ما هر چه اصرار کردیم اجازه نداد و قایق حرکت کرد... (فریدون نعمتی)

منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۹۳