کنار آقا مهدی نشسته‌ام. عراقی‌ها آنقدر نزدیک شده‌اند که می‌شود صدای پایشان را شنید. چند نفر از آنها می‌خواهند به این طرف بیایند. نارنجکی بدست می‌گیرم و ضامنش را می‌کشم و به آن طرف پرتاب می‌کنم. نارنجک با صدای مهیبی منفجر می‌شود و صدای داد و فریاد چند نفری به هوا بر می‌خیزد. آقا مهدی می‌گوید: "نارنجک را آنطور پرتاب نمی‌کنند بلند شو دو تا نارنجک بیاور." بر می‌خیزم و به دنبال نارنجک می‌روم. قحطی مهمات است. هیچ جا نارنجکی پیدا نمی‌کنم. از بچه‌هایی که در پشت سیل‌بند نشسته‌اند از هر کدام یک نارنجک می‌گیرم و به کنار آقا مهدی بر می‌گردم و نارنجکها را به آقا مهدی می‌دهم.
- بلند شو تیراندازی کن!
نمی‌دانم می‌خواهد چکار کند ولی جرأت پرسیدن هم ندارم. اسلحه را آماده می‌کنم و بر می‌خیزم. زیر آتش من و چند نفر از بچه‌ها آقا مهدی بر می‌خیزد و به آن طرف سیل بند می‌رود و روی زمین می‌خوابد. سر می‌دزدیم تا خشابهایمان را عوض کنیم و عراقی‌ها بر می‌خیزند و بسوی ما تیراندازی می‌کنند. در همین لحظه آقا مهدی ضامن نارنجکها را می‌کشد و بسوی عراقی‌ها پرتاب می‌کند. با انفجار نارنجکها ما دوباره تیراندازی می‌کنیم و آقا مهدی بسوی ما بر می‌گردد. بیسیم صدا می‌کند. بگوش می‌شوم. از قرارگاه هستند. آقا مهدی صحبت نمی‌کند. از قرارگاه می‌گویند دست و پای مهدی را ببندید و به عقب بیاورید. من جرأت چنین کاری را ندارم. به التماس می‌افتم: "تو رو به ابوالفضل بیا برو عقب." ولی توجهی نمی‌کند... (ادامه دارد)

پی‌نوشت: جایی از قول سردار دکتر حسین علایی - هم دانشگاهی و همرزم قدیمی شهید باکری ـ خواندم که گفته بود: "علت اینکه شهادت مهدی به حماسه تبدیل شد این بود که او و نیروهایش با دست خالی با عراقی‌ها جنگیدند بدون اینکه یک لحظه به برگشتن فکر کنند."

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۲۱۸ - ۲۱۷ با تلخیص)

 (با اجازه آقای موسی غیور):

- تا جنازه‌ات بر شانه‌های شهر بالا رفت، برای اولین بار نامت را شنیدم و خیلی‌ها چون من بودند. فرمانده کل توپخانه سپاه بودی، در تبریز زاده و بالیده بودی اما کسی تو را در آنجا نمی‌شناخت. فرزند خلف این شهر! بزرگ و بی‌نشان. تبریز همیشه فرزندانش را چنین پرورانده است. آنروز همه جا حرف و حدیث تو بود. همه تصویرت را با نگاههای حسرت زده می‌کاویدند. زندگی‌نامه‌ات را به کنجکاوی می‌خواندند. یکی دیگر از خصلتهای این شهر! اما بگذار آنهایی گلایه‌مند باشند که جویای نامند. شماها نام و نشان را در گمنامی یافته‌اید. شما از رجعت جنازه خویش نیز در رنجه‌اید. رفتید و معما همچنان سر به مهر ماند. چه دیدید که دیگران ندیدند؟ چرا زبانی نشد آنچه دیدید؟ نخواستید یا نتوانستید؟ شاید به واژه در نمی‌آمد. نگفتید و ما از شما می‌گوییم! نرفته راه، ندیده طریق، نچشیده مزه عاشقی و دلدادگی چگونه باید از شما گفتن و نوشتن؟ صورت ماورایی‌تان در چشمهای ما نمی‌گنجد و عیار کرده‌هایتان به محک سنگ عقل ما نمی‌خواند. مگر نگفته‌اند شهیدان را شهیدان می‌شناسند؟ پس آنچه می‌نویسیم توصیف شما نیست. بهانه‌ای است تا قطره‌های آلوده روحمان به پاکی دریای وجودتان پیوند خورد. می‌خواهیم با شما باشیم و می‌خواهیم دیگران با شمایمان بشناسند... (موسی غیور - نشریه خبری دوازدهمین جشنواره سراسری فیلم وحدت - مرداد ماه ۷۵، تبریز)

- آن روز جلسه داشتیم و قرار بود در آن جلسه هدایایی به فرماندهان یگانها داده شود. "شفیع‌زاده" هم جزو این افراد بود. مسئول تدارکات، یک دستگاه تلویزیون به برادر شفیع‌زاده هدیه کرد اما او نپذیرفت. مسئول تدارکات تلویزیون را پشت ماشین شفیع‌زاده گذاشت. شفیع‌زاده هم تلویزیون را از داخل ماشین برداشت و گذاشت روی زمین. این عمل چند بار تکرار شد. سرانجام نظر شفیع‌زاده غالب آمد. من در آن میان پرسیدم: "چرا این هدیه را قبول نمی‌کنی در حالی که آنرا به همه می‌دهند؟"
او لحظه‌ای به فکر فرو رفت و بعد گفت: "می‌دانید، ناخالص بودن عمل، نقطه شروعی دارد. من نخواستم این عمل نقطه شروعی در زندگی من باشد." (کتاب "آشنای آسمان"، نوشته جعفر سلیمانی‌کیا و حسین نجفی، چاپ دوم، ص ۸۵)

تصویری از چهره مردانه او

قاب دوم . حاجی بشر دوست و برادر عزیز جعفری - فرماندهان قرارگاه - در بی‌سیم می‌خواهند که مهدی را به عقب بیاوریم. پیام قرارگاه را بوسیله بی‌سیم به آقا مهدی می‌رسانم ولی خبری نمی‌شود. سوار قایق می‌شوم و به آنسوی دجله می‌روم. تا مرا می‌بیند عصبانی می‌شود.
- مگر من به تو نگفتم که نباید به این طرف بیایی؟ تو اینجا چکار می‌کنی؟ برگرد برو آنطرف!
چنان عصبانی می‌شود که یادم می‌رود برای چه به آنطرف رفته‌ام و به این طرف بر می‌گردم. برای برگرداندن آقا مهدی به شرق دجله، قرارگاه به احمد کاظمی که از دوستان نزدیک آقا مهدی است متوسل می‌شود. احمد در بی‌سیم آقا مهدی را صدا می‌کند و آقا مهدی بر خلاف انتظار جواب می‌دهد.
- آقا مهدی! تصمیمات جدیدی گرفته شده، باید با شما صحبت کنم، بیا این طرف. کارهای زیادی داریم... آخه تو آنجا چکار می‌کنی؟!
صحبت احمد کاظمی که قطع می‌شود صدای خسته آقا مهدی از پشت بی‌سیم بر می‌خیزد.
- احمد! این طرف من چیزهایی می‌بینم که شما نمی‌بینید... اگر بیایی برای همیشه پیش هم هستیم.
من گیج و منگ در این طرف به صحبت‌های آقا مهدی گوش می‌دهم. همه تلاش می‌کنند او را به این سوی آب بیاورند و او به تنهایی همه را به آن طرف می‌خواند... (مصطفی مولوی) 

(۱) سردار عزیز جعفری فرمانده حال حاضر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی.

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۲۱۶ - ۲۱۴ با تلخیص)