- میراب!
- بله آقا مهدی!
- به قرارگاه بگو ما به دجله رسیده‌ایم و آماده‌ایم تا از آن بگذریم.
دکمه را فشار می‌دهم و قرارگاه را صدا می‌زنم.
- عزیز... عزیز... مهدی!
- بگوشم مهدی!
- ما به کنار دجله رسیده‌ایم... می‌خواهیم از دجله عبور کنیم.
- بگوش باش...
- مهدی جان! حتماً اشتباهی شده... دوباره بررسی کنید به این زودی نمی‌توانید به کنار دجله برسید!
قرارگاه باور نمی‌کند که ما دژهای دشمن را در هم کوبیده و به ساحل دجله رسیده باشیم. برادر امین به پشت بی‌سیم می‌آید و با قرارگاه صحبت می‌کند.
- عزیز! آقا مهدی به یاری خدا مسأله را خوب حل کرده! من هم همینجا در کنار ایشان هستم. اینها قصد عبور از دجله را دارند... (نقل از: عبدالرزاق میراب)

(روایت دوم)

موتور با سرعت به پیش می‌رفت. به آتش دشمن اعتنا نمی‌کردم. از دیشب در این فکر بودم که هر چه زودتر خود را به کنار آقا مهدی برسانم. هوا ابری بود و فضای منطقه را شدت انفجارها پر از دود و گرد و غبار کرده بود.
در ده متری دجله، آقا مهدی را داخل گودالی یافتم. به نظر می‌رسید که محل انفجار توپ باشد. با دو سه نفر دیگر در حال صحبت بود. جلوتر رفتم و سلام کردم. آقا مهدی تا مرا دید بعد از احوالپرسی و روبوسی، مسئولیت هماهنگی اسکله را به من سپرد...
اجازه می‌خواهم و به کنار دجله می‌روم. بی اختیار، قطره‌های اشک گونه‌هایم را خیس می‌کند. آب را می‌بینم و به یاد عاشورا می‌افتم. گریه امان نمی‌دهد. نگاه از دجله می‌گیرم و به آنسوی آب چشم می‌دوزم. دشمن سوار بر تانکها و خودروهای سنگین از جنوب بسوی شمال اتوبان در حال فرار است. به طرف گودالی که آقا مهدی در آن نشسته است بر می‌گردم. آقا مهدی با چند نفر دیگر در گودال نشسته‌اند و در مورد وضعیت عملیات و نتایج اولیه آن صحبت می‌کنند. جریان فرار دشمن را به آقا مهدی گزارش می‌دهم. تبسمی می‌کند و می‌گوید:
- برادر من! ما با آنها خیلی کار داریم... به این زودی فرار نمی‌کنند! (نقل از: غفار رستمی)

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۱۶۰ - ۱۵۷ با تلخیص)

از اینجا مونده بود!

(نقل از: مهدیقلی رضائی)

پاکسازی قرارگاه به پایان رسیده است که صدای هلیکوپترها بر می‌خیزد. پیش از آنکه شروع به تیراندازی کنند، آقا مهدی به من و یکنفر دیگر مأموریت می‌دهد که خود را به دوشکاهایی که در اطراف قرارگاه مستقر شده است، برسانیم و جلوی هلیکوپترها را بگیریم. هر کداممان خود را به پشت یکی از دوشکاها می‌رساند. در راه، خدا خدا می‌کنم که دوشکا را خراب نکرده باشند... قبضه‌ها را می‌گیرم و بطرف مسیری که هلیکوپترها می‌آیند بر می‌گردانم. هنوز نمی‌دانم سالم است یا نه؟ گلنگدن می‌زنم، گلوله‌ای از این طرف به بیرون می‌افتد. دشمن با معرفت که میگن یعنی اینها!! قبل از آنکه فرار کنند دوشکاها را برای ما آماده کرده‌اند! دست روی ماشه می‌گذارم و دوشکا پر از فریاد می‌شود...

بر زنده و مرده هر چه "عبد الجاسم" بعثی است، لعنت می‌فرستم که اسلحه‌اش را مثل یک دسته گل تمیز نگه داشته است!! دوشکای آنطرفی هم شروع به تیراندازی کرده است. هلی کوپترها اوج می‌گیرند، مانوری می‌دهند و سماجت ما را که می‌بینند راه گریز در پیش می‌گیرند. بچه‌ها تکبیر می‌گویند ولی صدای دوشکا، گوشهایم را پر کرده و تا لحظاتی جز صدای ممتد سوت چیز دیگری نمی‌شنوم. اما به بچه‌ها  که نگاه می‌کنم می‌بینم تکبیر می‌گویند... به کنار آقا مهدی می‌رسم.

- می‌خواهیم برویم به دجله، دوشکاها را بردارید و بیاورید! می‌خواهم بگویم آقا مهدی اجازه بدهید بچه‌ها کمی استراحت کنند، ولی آقا مهدی منتظر نمی‌ماند و خود به تنهایی بسوی دجله پا تند می‌کند.

آقا مهدی به روی سیل بند دجله می‌رود. دشمن از هر سو می‌گریزد. هنوز همه به کنار دجله نرسیده‌اند. به عقب که نگاه می‌کنی دسته دسته نیروست که بسوی دجله می‌آید. رفته رفته بر تعداد نیروهایی که در کنار دجله هستند  افزوده می‌شود. وقت نماز است. آقا مهدی رو به بچه‌ها می‌گوید: "برادران! این آبی است که دست اهلبیت ابی عبدالله در کربلا به آن نرسید... از این آب وضو بسازید و نمازتان را بخوانید." ما اولین کسانی هستیم که وضو می‌گیریم و رو به قبله نماز می‌گذاریم.

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی٬ چاپ چهارم٬ ص ۱۵۵ و  ۱۵۴ با تلخیص)

حسینه یرلر آغلار، گویلر آغلار
بتول و مرتضی، پیغمبر آغلار

عَلَم آغلار، شه آغلار، لشگر آغلار
رسول مصطفی، پیغمبر آغلار

 ببخشید، حال ترجمه ندارم. برای دل خراب خودم نوشتم. این نوحه عامیانه و قدیمی را روز عاشورا، در تبریز ما٬ با لحنی خاص و فریاد گونه می‌خوانند و همه با آن گریه می‌کنند. عالم و جاهل، با معرفت و بی‌معرفت، مؤمن و بی‌ایمان، همه...
گاهی وقت‌ها بعضی چیزها نیاز به توضیح ندارد. وقتی پای حقیقتی در میان است، هر کس به اندازه ظرف خود آنرا می‌یابد. شاعر (مرحوم دلریش) در مصرع اول از گریه زمین و آسمان بر سیدالشهداء (علیه السلام) خبر داده. همین!

گر کسی پرسید سقای عطش کامان کجاست
لب فرو بنـــــدید و سرسختانه حاشـــــایم کنید

گم شدم آن سوی نخلستان ز خجلت بعد از این
برفـــــــــراز نیـــزه‌های کینه پیـــــــــدایم کنید

سید قاسم ناظمی

۱. "محکوم کردن"

محکوم می‌کنم، محکوم می‌کنی، محکوم می‌کند، محکوم می‌کنیم، محکوم می‌کنید، محکوم می‌کنند.  

۲. "آدم کشی"

آدم می‌کشند، آدم می‌کشند، آدم می‌کشند، آدم می‌کشند، آدم می‌کشند، آدم می‌کشند. برای "ارزشهای دنیای آزاد" هم می‌کشند!

پیش نوشت: من توی این پست کمی عصبانی هستم!

اما بعد: روزی که اینجا را بنام "مهدی باکری" ساختم عهد کرده بودم که چیزی غیر از یاد و نام او در اینجا بر زبان نیاورم و هر چه غیر از "مهدی باکری" هست را در وبلاگ دوستان "بخوانم". شکر خدا دوستان اهل قلم هم در هر زمینه‌ای که متصور است کم نیستند. ولی چه کنم که امشب از این درد خوابم نبرده که دیروز وزیر امور خارجه صهیونیست‌ها حمله به غزه و قتل عام مردم بی دفاع با بمبهای دوهزار پوندی را "نه مبارزه با تروریسم بلکه خط مقدم مبارزه برای ارزشهای دنیای آزاد" خواند!! آیا کسی هست که فهم کند که این شخص حقیر چه می‌گوید و از این فهم بمیرد؟!!!

ایها المسلمون! بدانید و آگاه باشید که لیبرال دموکراسی، دیگر مشکلی بنام "تروریسم" با جهان اسلام ندارد. از این به بعد شما دیگر بدلیل تروریست بالفطره بودن، موی دماغ غرب نیستید و دیگر به این بهانه با شما مبارزه نخواهد شد! یعنی دیگر دین سید المرسلین (ص) "دین شمشیر" نیست و دیگر تظاهری هم برای فریب شما با این اتهام به ساحت دین مبین اسلام، در کار نیست. شش روز است که صهیونیست‌ها به پشتوانه بی‌تفاوتی صادرکنندگان دموکراسی در جهان و سکوت نکبت‌بار سران عرب، در مقابل دوربین‌های دنیا نقاب از چهره سفاک و خشن لیبرال دموکراسی برداشته‌اند و حقا که بر ما مسلمانان تروریست و خشن است که برویم و در نزدشان لنگ بیندازیم!!

نیرنگ مبارزه با تروریسم دیگر کاربردی برای غرب ندارد. غرب، دیگر نیازی به هیچ "پاپ بندیکت شانزدهم" سر در آخوری، برای داد سخن دادن در باب خشن بودن دین اسلام و هیچ ملیجک "بن لادن" نامی برای مساوی نمودن "اسلام" با "تروریسم" در اذهان مردم در غرب ندارد. همینطور نیاز به هیچ نماینده پارلمانی برای ساختن "فتنه" برای اثبات اینکه قرآن خشونت را در میان مسلمانان ترویج می‌کند یا هیچ روشنفکر بدبختی برای نشخوار تئوری‌ "خشن بودن دین اسلام" و هیچ مغز بی‌خبر از اسلامی برای باور این مطلب. تاریخ مصرف شعار " مبارزه با تروریسم" تمام شده است و دیگر برای خلع سلاح دنیای اسلام نیازی هم به تبلیغ "اسلام، دین خشونت" نیست! ماموریت خلع سلاح دنیای اسلام به پایان رسیده! نمی‌بینید که خیل قاریان "اشداء علی الکفار" امروز فقط به ناظرانی در برابر قتل عام زنان و کودکان بی‌دفاع تبدیل شده‌اند و هیچ کار دیگری از آنها در برابر جمعی زبون از کفار ساخته نیست؟ غرب در خلع سلاح امت اسلامی موفق عمل کرده است!

...دیگر با شما بنام تروریسم مبارزه نخواهد شد. بدانید و آگاه باشید که کفر٬ از امروز٬ با شما بخاطر "ارزشهای دنیای آزاد" وارد مبارزه شده است! رحمت خدا بر آنکه از این درد بمیرد!!
الحق "مبارزه برای ارزشهای دنیای آزاد" آبدارترین فحشی است که از سال ۲۰۰۱ تا امروز به امت اسلامی داده شده است!

پی‌نوشت یک: دیروز در هیات شهدای گمنـــــــام تبریز که جمع رزمندگان لشگر ۳۱ عاشوراست (لشگری که مهدی باکری فرمانده آن بود)، پیر غلام مداح هیأت که خود از یادگاران جنگ است با یقین کامل در لحن کلام می‌گفت: "اگر فقط یک گردان از لشگر عاشورایتان به غزه اعزام شود ارتش اسرائیل را در هم می‌پیچد." راست می‌گفت! (لأنتم أشد رهبة فی صدورهم من الله)
پی‌نوشت دو: این چند روز را حکم بر اطاعت رفته...
پی‌نوشت سه: ما "نوسترا داموس" نیستیم (!) ولی بدون شک این فرمان امام خمینی (ره) در برابر چشمان جهانیان محقق خواهد شد: "اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود."

پا تند کردیم و خود را به آقا مهدی رساندیم... از خط اول تا خط دوم را یک نفس رفتیم بدون اینکه اتفاق خاصی بیفتد و در خط دوم مستقر شدیم.

اینجا خط دوم عراقی‌ها بود. گردان سید الشهدا (ع) هم تازه به آنجا رسیده بود و نیروهای گردان پشت خاکریز بودند. ما هم در کنارشان به زمین نشستیم. آقا مهدی در پشت خاکریز به زمین نشسته بود و منطقه را دید می‌زد. روبروی ما قرارگاه عراقی "قواة ابراهیم" قرار داشت و پشت قرارگاه در فاصله دویست سیصد متری، دجله جاری بود... در هیچ عملیاتی آقا مهدی را اینچنین ندیده بودم. خسته بود ولی مدام عجله می‌کرد. از خاکریز بالا می‌رفت و راه مناسبی را برای هجوم دوباره جستجو می‌کرد. دوباره از خاکریز بالا رفت. نگاهی به اطراف قرارگاه کرد. قرارگاه دشمن همچنان محکم بنظر می‌رسید. خاکریزی بلند قرارگاه را در حصار خود محافظت می‌کرد. در چهار گوشه‌اش چهار قبضه دوشکا بسوی ما هدف گیری شده بود. ایستاده بودم که آقا مهدی مرا به پیش خود خواند. کنارش ایستادم و اطراف قرارگاه را پائیدم. عراقی‌ها در داخل قرارگاه در رفت و آمد بودند و گهگاه به اطراف تیراندازی می‌کردند.

آقا مهدی به جلو خیره شده بود و زیر لب کلماتی را زمزمه می‌کرد... چنان بود که با کسی صحبت می‌کند و این زمزمه مخاطبی دارد. چندین بار [زمزمه‌اش را] تکرار کرد و بعد گفت: "به بچه‌ها بگوئید مهدی رفت جلو. هرکس می‌خواهد بیاید." و سپس یک تنه از خاکریز گذشت. هر که پیام آقا مهدی را شنید براه افتاد... جلوتر از همه سردار عاشورایی لشگر عاشورا یک تنه بسوی قرارگاه "قواة ابراهیم" می‌رفت و جمعی از عاشقان شهادت را به دنبال خود می‌کشید... هنوز به قرارگاه نرسیده‌ایم که دشمن می‌گریزد و تعداد کمی هم که مقاومت می‌کنند به هلاکت می‌ر‌سند. با تدبیر آقا مهدی قرارگاه دشمن به راحتی سقوط می‌کند بی آنکه بتواند از ما تلفاتی بگیرد. اگر دشمن از نام مهدی می‌گریزد جای مذمت نیست. از مقابل کسی که یک تنه به قرارگاهی می‌تازد باید گریخت...

پاکسازی قرارگاه به پایان رسیده است که صدای هلیکوپترها بر می‌خیزد. پیش از آنکه شروع به تیراندازی کنند، آقا مهدی به من و یکنفر دیگر مأموریت می‌دهد که خود را به دوشکاهایی که در اطراف قرارگاه مستقر شده است، برسانیم و جلوی هلیکوپترها را بگیریم... (ادامه دارد)

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص۱۵۴ - ۱۵۲ با تلخیص)

پی‌نوشت: "از مقابل کسی که یک تنه به قرارگاهی می‌تازد باید گریخت." این را سید قاسم ناظمی نوشته. خیلی هم درست نوشته. بنظر شما چرا چنین است؟